Na Karuzelę Cooltury pojechaliśmy do Swinoujścia w 5 Mercedesów: Lesio 200 roadsterem, Paweł swoją złotą 108, Darek 107, Waldek czarnym Pontonem i ja – Pontonem zielonym.

Karuzela Cooltury to ambitne przedsięwzięcie, próba ożywienia nadmorskiego miasteczka w czasie wakacji. Przez kilka dni odbywały się (już po raz drugi) spotkania z artystami, pisarzami, naukowcami, trwały dyskusje panelowe – z udziałem publiczności – na poważne tematy.

Zabytkowymi Mercedesami woziliśmy VIP-ów. Było bardzo miło i … coolturalnie. Zamieszczam fotkę, na której nasz znakomity aktor Jerzy Stuhr wsiada do mojego Pontona po spektaklu Kontrabasista (w Swinoujskim Domu Kultury). Spektakl – majstersztyk. Zagrany znakomicie, na ogromnych emocjach. Pan Jerzy gra go od 20 lat. Dla mnie była to wielka przyjemność i przeżycie zobaczyć jak wielki aktor koncentruje się przed spektaklem i jak przeżywa wystąpienie po jego zakończeniu.

Tym razem wybraliśmy się na POM (Powolny Objazd Miasta) do Otwocka Wielkiego – kilkanaście km za Warszawą. Jest tam ładny pałac – oddział Muzeum Narodowego w Warszawie.

Pałac zbudował w XVII wieku Kazimierz Ludwik Bieliński. Budowla miała dość burzliwe dzieje, kilkakrotnie zmieniała właścicieli, a w XIX wieku popadła w ruinę. Dopiero po II wojnie światowej, gdy pałac przejęło państwo, rozpoczęto odbudowę, a właściwie rekonstrukcję przywracając pierwotny wygląd.

W latach 70. pałac stał się luksusową rezydencją Urzędu Rady Ministrów. Oczywiście niedostępną dla zwykłych śmiertelników.

O Otwocku Wielkim zrobiło się głośno w czasie stanu wojennego, ponieważ to właśnie tu początkowo internowano Lecha Wałęsę.

Od 2004 roku pałac jest dostępny dla zwiedzających, a jego użytkownikiem jest Muzeum Narodowe, które utworzyło w nim oddział Muzeum Wnętrz.

Ciekawostką są dwa pomieszczenia belwederskie z czasów Marszałka Józefa Piłsudskiego. Marszałek nigdy w Otwocku nie był, ale w pałacu odtworzono jego gabinet i salon. Meble i inne sprzęty są oryginalne, jest tu m.in. biurko Marszałka, stolik, szafa oraz łóżko (na którym zmarł 12 maja 1935 roku).

Do Otwocka wyruszyliśmy z Wilanowa. Dalej przez Konstancin-Jeziornę i Górkę Kalwarię. W Górze Kalwarii trzeba skręcić na most (kierunek na Mińsk Mazowiecki) i na pierwszym rondzie za Wisłą skręcić w lewo, w drogę 801 w kierunku Warszawy. Po 6 km skręcamy w lewo i po mniej więcej 2 km jest już droga dojazdowa do pałacu.

Skład stały: Leszek z Niunią (Niunia to nazwa jego auta, a nie dziewczyny. Auto to Mercedes 200 z 1936 roku)). Ludwiczek wyciągnął dwie 111-tki: coupe i kabrio, trzecia 111-ka to Helmut – świeżo uzdatniony do jazdy naszego nowego kolegi. Był też Zbysio z Lilą w zielonym Pontonie, Marek z żoną (Porsche 356) oraz ja z Panią Kasią w 190 SL. Podróżowała z nami także Pani Ewelinka z mężem i dwójką przyjaciół. Cała czwórka została przygarnięta przez nas, ponieważ ich autko (ksywa Generał) chwilowo odmówiło współpracy.

Krótki postój pod GórąKalwarią. W środku biały Helmut. Po bokach dwie 111-tki Ludwiczka.

Ponton i Porsche.

Niunia pod pałacem.

A to gabinet Marszałka Piłsudskiego z oryginalnym biurkiem i sprzętami.

Pałac od strony ogrodu.

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Lipowym Gościńcu – regionalnej restauracji w Otwocku Wielkim. Karczma miła, obsługa sprawna, karmią dobrze, warto tam zajrzeć.

IX Zlot Zabytkowych Mercedesów za nami. Tym razem spotkaliśmy się w Kudowie Zdrój. Miało przyjechać 80 załóg, ale przełożenie terminu zlotu (z powodu powodzi) o 2 tygodnie wyeliminowało kilkanaście aut.

Pogoda dopisała, od czwartku do niedzieli było upalnie. Kudowa piękna, miasto odnowione, tylko nie wszystkie drogi wokół zdołano wyremontować, więc staruszki musiały momentami znosić trudy jazdy po wertepach.

Najstarszym autem, jakie pojawiło się na Zlocie był Mercedes 170 (W15) z 1933 roku Czesia Gąsiora z Kobielic koło Pszczyny. Pan Czesio to legenda Klubu i zlotów. Prowadzi warsztat, gdzie naprawia Mercedesy, których już nikt inny nie potrafi zreanimować. Ma też prywatne… muzeum Mercedesa. A w ogóle na punkcie gwiazdy jest mocno zakręcony. Swój najnowszy (a jednocześnie najstarszy) model odbudowywał kilka lat. Wyszło bardzo ładne, z pietyzmem odbudowane auto. Oczywiście pełny oryginał. 170-tka ma silnik 6-cylindrowy o poj. 1,7 litra i mocy 50 KM. Prędkość maksymalna 100 km/h.

Z numerem drugim wystartował Leszek Ficenes (opisywany na tym blogu wielokrotnie) na swym Mercedesie 200 roadster 200 z 1936 roku zwanym pieszczotliwie Niunią. Leszek wystąpił w nowym, bawarskim  stroju – kompletowanym przez ostatnie kilka miesięcy.

Te zdjęcia zostały zrobione w kudowskim Parku Zdrojowym, gdzie odbywał się konkurs elegancji. Park pięknie utrzymany, z palmami. Auta wystawione były tam przez kilka godzin. Podziwiać je (no, i trochę nas – kierowców) przyszły tłumy ludzi.

Trzecim najstarszym autem był Mercedes 170V z 1936 roku Piotra Gzylewskiego. Piotr przyjechał z synem Patrykiem. Obaj identycznie ubrani w garnitury w prążki prezentowali się znakomicie.

No i wreszcie perełka Zlotu – Mercedes 540 K kabrio A z 1937 roku Tadka Kozioła. Auto było już tu opisywane.

Zdjęcie powyżej jest z Polanicy, gdzie mieliśmy mały postój na obiad w czasie pierwszego dnia rajdu.

A to z Kudowy, przed hotelem, gdzie mieszkaliśmy.

A tu konkurs elegancji. Po lewej – jury.

Z numerem szóstym wystartował Zbyszek Niebrzydowski na swoim Mercedesie 170V z 1936 roku. Auto obdudowane 2 lata temu zaczyna się pojawiać na zlotach. Oby częściej!

Szczęśliwa siódemka przypadła tym razem Januszowi Peszakowi – miłościwie nam panującemu Prezydentowi Klubu Zabytkowych Mercedesów. Janusz przyjechał Mercedesem 170V kabrio A z 1938 roku. Co ciekawe, auto jest w rękach rodziny Janusza już od kilkudziesięciu lat. Ostatnio zostało odrestaurowane i – miejmy nadzieję – służyć będzie przez następne kilkadziesiąt lat.

Na teraz Wasz wysłannik w samochodzie Janusza. Nieczęsto się zdarza, żeby właściciel oldtimera pozwalał dotykać się do swojego auta, ale tym razem Janusz zrobił wyjątek.

A tutaj karetka Wojtka Grzeszka z 1951 roku. Auto było już opisywane na tym blogu, więc tylko kilka zdjęć z konkursu elegancji.

A teraz jako przerywnik element ludzki, czyli Wasz wysłannik w towarzystwie dzielnej załogi Pontona cabrio. Panie (Basia i Joanna) znakomicie radziły sobie i na trasie, i podczas konkursu elegancji.

A tak ćwiczyły przed konkursem

Przeskakując nieco numerację trzeba pokazać Mercedesa Pontona cabrio obu pań. Jest to model 220 SE z 1960 roku. Sprowadzony został przez męża pani Basi – Pawła Grzegorczyka z USA pod koniec 2009 roku. Auto dobrze zachowane, silnik pracuje znakomicie. Takie auto to rarytas i… marzenie Waszego wysłannika.

Koniecznie muszę wspomnieć o załodze z numerem 17 – Ingeborg i Heinrich Poloczkowie. Właściwie to Henio, bo Heinrich jest z pochodzenia Polakiem, w Polsce się urodził, a do Niemiec wyjechał z rodzcami po II wojnie. Oboje bardzo przyjaźni, starają się co najmniej kilka razy w roku przyjeżdżać na rozmaite zloty i rajdy zabytkowych aut. Tym razem przyjechali Mercedesem 190 SL z 1958 roku, ale Henio ma jeszcze kilka innych aut, m.in. BMW i Glassa.

Co ciekawe, Henio zawsze przyjeżdża na kołach, a mieszka w Berlinie, więc do pokonania ma kawałek drogi. Zuch! Tę 190-tkę wypatrzył i sprowadził aż z Hawajów.

A teraz niespodzianka: Elvis. Zywy! Pojawił się na naszym Zlocie prosto z USA, w Mercedesie Pagodzie – 280 SL z 1970 roku. No i oczywiście wywołał euforię
u wszystkich pań.

Zwróćcie uwagę na rejestrację.

Tu z Panem Czesiem przy jego 170-tce.

Warto jeszcze wspomnieć o Mercedesie 170 Sb z 1953 roku Jacka Mańkowskiego. Auto dość rzadko pojawia się na zlotach, a szkoda, bo jest ładnie odrestaurowane.

A teraz Adenauer, czyli Mercedes 300 z 1956 roku Pawła Grzegorczyka. Auto sprowadzone z USA, w oryginalnym stanie.

Na zakończenie widoczek z trasy – bazylika w Wambierzycach. Na pierwszym planie czarny Mercedes 300 SE (W112) Piotra Szczublewskiego, obok znany już – bo opisywany wcześniej – W 111 z 1965 roku Ludwiczka Zakrzewskiego.

Siedem zabytkowych samochodów, w tym Porsche 356 oraz sześć Mercedesów – oto skład naszej ostatniej mini-wyprawy.

Wykorzystując ładną pogodę wybraliśmy się z Warszawy za Warkę do miejscowości Palczew, gdzie jest Biały Pałac. Z Warszawy jedzie się tam na południe ul. Puławską przez Piaseczno, potem przez Górę Kalwarię, dalej na Warkę i z Warki ok. 10 km w kierunku na Białobrzegi. Droga ładna i dobra, tylko przed Piasecznem korki, bo wszyscy inni kierowcy uparli się, żeby pojechać do Auchana na zakupy. Wyratowaliśmy się skręcając na Konstancin. Trochę nałożyliśmy drogi, ale za to jazda była bez problemów, droga prawie pusta.

Z Warszawy wyruszyliśmy w 6 aut, w tym debiutant w naszym gronie – Pan Marek z żoną Iwoną w ładnym srebrnym Porsche 356 C z 1964 roku. Oprócz tego Lesio w zielonym Pontonie, Lila i Zbyszek w czerwonym Adenauerze, ja w czarnej 190 SL, Ania z Bożenką w 111 coupe i Ludwiczek w swojej ukochanej 111 kabrio. Po drodze miał dołączyć do nas Pan Wojtek Mercedesem-karetką. To był debiut karetki – opisywanej już statycznie na tym blogu.

Spotkaliśmy się w Warce przed muzeum Kazimierza Pułaskiego.

Tu na terenie parku wokół Muzeum (niestety zamknięte), przed pomnikiem Pułaskiego.

Dotarcie do Palczewa z Warki zajmuje ok. 20 minut. Pałac nie jest specjalnie rozległy, ale ładne odrestaurowany, wokół ładny park. Można podjechać pod samo wejście. Na dole są sale bankietowe i konferencyjne, na górze kilkanaście pokoi hotelowych. Miłe miejsce, z dala od miejskiego zgiełku. Można tu organizować szkolenia, przyjęcia itp. ale trzeba wszystko wcześniej ustalić, gdyż pałac nie prowadzi swojej kuchni, tylko zamawia katering.
Adres: www.palacpalczew.pl

Debiutantka przed Pałacem. Dojechała (z pewnym problem po drodze, usuniętym przez Wojtka). Co ciekawe, karetka jest w 100- proc. oryginalna, ma nawet nosze podgrzewane. Jeszcze kilka lat temu służyła zgodnie ze swoim przeznaczeniem w pewnej szwajcarskiej klinice.

A tu na pierwszym planie 190 SL. Było tak ciepło, że jechałem z odkrytym dachem.

Na miejscu zajęła się nami bardzo miła i uczynna pani Dorota Miączyńska. Na tarasie dostaliśmy kawę, ciasta, lody i owoce, a debiut karetki oblaliśmy szampanem.

A tu dwie 111-tki Ludwiczka. Pierwszą jechały Ania i Bożenka.

Porsche 356 C Marka. Auto z 1964 roku, odrestaurowane w Polsce. Debiut na naszych wyprawach. Marek wyglądał na zadowolonego i chyba dołączy do naszego grona.

Adenauer, czyli Mercedes 300 z 1955 roku. Jechali nim Lila i Zyszek.

A to Ponton, czyli model 180 D, także z 1955 roku. Powoził nim Leszek – wielbiciel starych diesli. Jak mówi,  ich klekot dział na niego uspokajająco.

I jeszcze wszystkie auta na podjeździe.

10 czerwca jedziemy do Kudowy Zdrój na coroczny zlot Klubu Zabytkowych Mercedesów.

Uwaga! Zmiana terminu Zlotu ze względu na powódź. Nowy termin to 10-13 czerwca. Program i trasa pozostają niezmienione.

Od czwartku do niedzieli (10-13 czerwca) zabytkowe Mercedesy zawładną Kudową i Kłodzkiem. To właśnie w tych urokliwych miasteczkach odbędzie się tegoroczny, dziewiąty już Zlot Zabytkowych Mercedesów. Plakat podaje poprzedni termin.

Zjeżdżamy do Kudowy w czwartek 10 czerwca. Wyjeżdżamy w niedzielę 13 czerwca. Zapowiedziało się kilkadziesiąt załóg z całej Polski, przyjadą także nasi zagraniczny przyjaciele.

Dla publiczności najciekawsze będą piątek i sobota. Będzie wtedy można z bliska podziwiać zabytkowe auta, niektóre mające ponad 70 lat – doskonale odrestaurowane, zachowane w takim stanie, jak w dniu w którym wyjechały z fabryki w Stuttgarcie.

Start odbędzie się w piątek, 11 czerwca w Kudowie, w Parku Zdrojowym o godz. 10. Auta będą wyruszały na trasę co minuta, będzie to więc doskonała okazja, aby je wszystkie dokładnie obejrzeć i zrobić zdjęcia.

Po mniej więcej pół godzinie załogi dotrą do Radkowa, gdzie przewidziano pierwszy PKP, czyli punkt kontroli przejazdu. To też dobre miejsce, żeby zobaczyć wszystkie auta w ruchu.

Z Radkowa zabytkowe Mercedesy pojadą do Polanicy, gdzie przewidziano obiad w Wielkiej Pieniawie. Auta będą parkowały co najmniej półtorej godziny, więc dla fanów oldtimerów będzie to kolejna okazja, aby podziwiać zabytki z gwiazdą na masce.

Około godz. 16 Mercedesy wrócą do Kudowy, do Parku Zdrojowego, gdzie będzie meta pierwszego dnia zlotu.

W sobotę 12 czerwca dalszy ciąg atrakcji: od 9.30 wyjazd aut z Parku Zdrojowego w Kierunku Kłodzka. Tam, na terenie Twierdzy od 10.30 do 12 odbędzie się konkurs elegancji. Auta pozostaną na terenie twierdzy do 13.30. W konkursie elegancji załogi zaprezentują się w strojach z epoki, z której pochodzi ich samochód. To kolejna okazja do zrobienia fajnych zdjęć.

Z Kłodzka uczestnicy rajdu wrócą do Kudowy, gdzie od godz. 15 odbędzie się drugi konkurs elegancji (w Parku Zdrojowym).

Sobotnie emocje 12 czerwca zakończy tradycyjny Bal Komandorski, podczas którego najlepsze załogi otrzymają pamiątkowe puchary.

Jeśli pogoda pozwoli odbędą się także loty balonem. Tę atrakcję zaproponował nasz kolega Krzysio Kossobudzki z Białobrzegów, właściciel przedwojennego Mercedesa 170, a od kilku lat wielki fan lotów balonowych.

Zabytkowe Mercedesy, Bentleye, Rolls-Royce’y, Jaguary, Horchy, Bugatti i mnóstwo innych marek. Auta mogące być ozdobą każdej kolekcji. To wszystko zobaczyć można na Techno Classica Essen. Co roku na początku kwietnia zjeżdżają tu fani old- i youngtimerów z całej Europy. W tym roku do sprzedaży wystawiono 2500 aut. Najdroższe za kilka milionów euro. Oprócz samochodów w Essen można kupić części i akcesoria do klasyków (300 stoisk), literaturę fachową, jak np. książki warsztatowe.

Na salonie byłem przez 2 dni, szukając części a także robiąc dokumentację fotograficzną i filmową. Nakręciłem kilkanaście krótkich filmików, które pokazują czym jest Techno Classica Essen i to co wystawiono w 20 halach.

Zacznijmy od hali 1 w całości zajętej przez Mercedesa. W tym roku bohaterem był… SLS – nowy model, ale nawiązujący stylistycznie (unoszone drzwi) do modelu z lat 50. – 300 SL Gullwinga.

A teraz jeszcze raz Gullwingi i pięknie odrestaurowane modele 300 i Audnauer Mercedesa na stoisku firmy HK Ingenering.

W Essen wystawiane były także samochody, jakie będzie można kupić na aukcji w Monako 1 maja. W większości to kolekcjonerskie i bardzo rzadkie modele Ferrari. Ceny? Od 2 milinów euro w górę!

A teraz coś dla wielbicieli zabytkowych motocykli. Nie było ich w Essen wiele, ale spotkałem stoisko z ciekawymi egzemplarzami.

A to krótki filmik o kilku Horchach wystawionych w hali 10.

I dla równowagi przepiękny, przedwojenny Rolls-Royce oraz kilkanaście innych ciekawych modeli

Miłego oglądania!

Sanitar Krankenwagen, czyli SANKA. Pojawił się w Polsce bardzo rzadki model Mercedesa. Jest to dość popularna wersja 170V, ale przygotowana jako karetka pogotowia. Auto wyprodukowano w 1951 roku, a specjalistyczne nadwozie przygotowała firma LUEG GmbH z Bochum, która współpracuje już od kilkudziesięciu lat z Mercedesem w przygotowywaniu nadwozi specjalnych.

Prezentowany egzemplarz (jedyny w Polsce!) trafił do nas ze Szwajcarii. Wypatrzył go Pan Wojtek Grzeszek – pasjonat i kolekcjoner Mercedesów, człowiek, który o autach tej marki wie prawie wszystko. Wypatrzył, kupił i w latach 2008-2009 odrestaurował. Odbudowa do stanu pierwotnego, z zachowaniem wszystkich funkcji karetki pogotowia była możliwa dzięki temu, że w Szwajcarii karetka jeszcze kilka lat temu była eksploatowana zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Nikt w niej nie „dłubał”, nikt nie próbował niczego przerabiać czy poprawiać.

Jak widać na ostatnim zdjęciu zachowało się całe wyposażenie specjalistyczne, łącznie z noszami – podgrzewanymi! Nosze są na wózku, w którym po wysunięciu rozkładają się nóżki z kółeczkami. Obok noszy jest jeden fotel dla lekarza (ew. pielęgniarza) dozorującego przewożonego chorego.

Karetka wyprodukowana została po wojnie (w sumie firma LUEG przygotowała zaledwie 272 sztuki takich karetek z silnikami benzynowymi i Diesla), ale konstrukcyjnie nawiązuje do przedwojennych modeli 170V – karoseria ma konstrukcję stalowo – drewnianą, auto ma białe zegary, typowe dla przedwojennych konstrukcji są też mocno zarysowane przednie zderzaki i przód auta z oddzielnymi reflektorami i wycieraczkami mocowanymi nad przednią szybą.

Auto jest w 100-procentach oryginalne i sprawne, Pan Wojtek czeka tylko na lepszą pogodę, żeby odbyć nim pierwsze przejażdżki. Oficjalny debiut Mercedesa 170V Sanitar Krankenwagen nastąpi w ostatni weekend maja podczas 9. Zlotu Zabytkowych Mercedesów w Kłodzku i Polanicy Zdrój.

Czy zabytkowym Mercedesem kabrio można jeździć zimą? Można, pod warunkiem, że na drodze nie ma błota zmieszanego z solą. Taka mieszanina jest zabójcza nie tylko dla zabytkowych aut. Tak więc jazda po mieście jest wykluczona, ale poza miastem, tam gdzie droga jest odśnieżona i nie posypana solą – przejażdżka kabrioletem może być dużą frajdą. Udowodnił to ostatnio Ludwiczek – właściciel Mercedesa W 111 kabrio (opisywanego kilkakrotnie na tym blogu). Za moją namową wyciągnął swoje autko, złożył dach, ubrał się ciepło i odbył lanserską przejażdżkę w Izabelinie – wzbudzając niemałą sensację wśród sąsiadów.

U nas widok kabrioleta zimą wywołuje sensację, ale już np. w Niemczech czy Szwajcarii jest to dość często spotykany widok. Co więcej, organizowane są nawet specjalne rajdy zimowe zabytkowych samochodów. Jedyna różnica między nami a nimi jest taka, że tam są trasy, na których nigdy nie sypie się soli, a jedynie odśnieża się jezdnię. Sam śnieg nie jest szkodliwy dla auta zabytkowego. Wystarczy je potem osuszyć w garażu i nic mu nie grozi. A radość z jazdy zabytkiem zimową porą – bezcenna.

Jak widać na zdjęciu droga u Ludwiczka odgarnięta i niczym nie posypana. 111-tce nic nie groziło.

Nawet na chwilę wyszło słońce…

Oczywiście podczas takiej zimowej jazdy trzeba uważać nie tylko na sól na jezdni. Opony w zabytkowych autach są z innej epoki, ich przyczepność na śniegu jest niewielka. Trzeba więc jeździć wolno, przewidywać długą drogę hamowania i to, że auto będzie podsterowne (na zakręcie przód będzie miał tendencję do jazdy nie po łuku, a na wprost).

A na zakończenie ciekawostka. W najnowszym Mercedesie E kabrio (premiera na salonie w Detroit) opracowano taki system ogrzewania wnętrza i kierowania strugi powietrza opływającego otwartą kabinę, że można będzie tym autem jeździć z otwartym dachem także zimą i nie będzie to dokuczliwe. Ludwiczek w swoim 40-letnim Mercedesie W111 takiego systemu nie ma, ale i tak udowodnił, że można podróżować zimą bez dachu. Zuch!

Ludwiczek ma 40-letniego Mercedesa 280 SE Coupe (W111). Auto piękne, dotarło do Polski z Florydy kilka lat temu (opisane i pokazane jest na tym blogu – wpis z maja 2008 r.).
Na 40 urodziny Ludwiczek postanowił sprawić swojemu autu prezent w postaci wyprawy do Stuttgartu – czyli do miejsca, gdzie auto powstało. Jak postanowił, tak zrobił. Pojechał na kołach, podróż z Warszawy do Ingolstadt (I etap) zajęła z przerwami na kawę 12 godzin. Potem była urodzinowa wizyta w Norymberdze w firmie Koller&Schwemmer – to specjaliści od systemów wtryskowych Boscha. Prezentem dla 40-letniego W111 był gruntowny przegląd aparatury wtryskowej.

Po wizycie w serwisie Mercedes Ludwiczka pognał autostradą z prędkością 100 mil/h (160 km/h) w kierunku Stuttgartu, do Muzeum Mercedesa (opisane na tym blogu bardzo dokładnie, wraz ze wszystkimi eksponowanymi samochodami).

W sumie wyprawa Ludwiczka liczyła 3,5 tys. km. 40-letni Mercedes W111 sprawował się dzielnie, spalił średnio 13 litrów na 100 km i bez problemów wrócił do Warszawy.

Ludwiczek dokładnie opisał swoją wyprawę i umieścił na swojej stronie www.starealejare.pl

Podaję link do tego opisu, bo jest ciekawy i warto go w całości przeczytać:

http://www.starealejare.pl/article_40.htm

Byłem kierowcą Marszałka Józefa Piłsudskiego. Marszałek wystąpił paradnie, w swoim szarym mundurze, z medalami i przy szabli. Kiedy to było? Nie, nie przed wojną. 11 listopada 2009 roku, w 91. rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.

W Warszawie organizowane jest w tym dniu wiele imprez, w tym bieg niepodległości. W tym roku udział zgłosiło aż 7 tysięcy osób. Bieg rozpoczynał się i kończył w Alei Niepodległości na wysokości Urzędu Patentowego. Uczestnicy mieli do przebiegnięcia 10 km. Biegli w stronę Centrum, koło Dworca Centralnego, potem skręcili w ul. Anielewicza, potem znów w prawo w Andersa, przebiegli przez samo centrum aż do Koszykowej, potem koszykową do Niepodległości i do miejsca startu. Najlepszym zawodnikom przebiegnięcie 10 km zajęło ok. pół godziny, lepsi potrzebowali ok. 45 min., a większość zawodników mniej więcej godzinę.

Wiozłem Marszałka tą trasą, zawodnicy pozdrawiali go, a on ich oraz zgromadzonych na chodnikach mieszkańców Warszawy. Niestety, pogoda nie dopisała, cały czas podał deszcz, więc tłumów nie było. Gdyby pogoda była lepsza odsunąłbym składany dach i Marszałek stojąc w aucie mógłby pozdrawiać warszawiaków.

Potrzebne jest jeszcze małe wyjaśnienie. Samochód, którym miałem przyjemność wieźć Marszałka nie pochodzi w epoki, czyli z okresu międzywojennego. To Mercedes Adenauer z 1955 roku, opisywany i pokazywany na tym blogu wielokrotnie. Prawdziwy Marszałek Piłsudski nigdy nie podróżował Mercedesem, wożony był innymi samochodami (najczęściej kabrio), a w pierwszych latach niepodległości – powozami.